Etkileyici bir şehir’ LİZBON’
Lizbon bazen bir şehirden çok, geçmişin ve bugünün aynı sokakta yürüdüğü bir bilinç hali gibi hissettirir…
Dar taş sokaklarında yürürken yalnızca bir Avrupa şehrini değil; keşiflerin, kayıpların, aşkların ve yalnızlığın izlerini hissedersin. Çünkü Lizbon’un ruhu biraz melankoli, biraz tutku, biraz da yeniden doğuştur.
Bu şehir, okyanusa bakan bir medeniyetin hikâyesini taşır.
15.ve 16. yüzyılda Portekiz; Brezilya’dan Afrika kıyılarına, Hindistan’dan Uzak Doğu’ya kadar uzanan büyük bir sömürge imparatorluğu kurdu. Lizbon limanları bir zamanlar altınların, baharatların, ipeğin ve ne yazık ki insan acılarının geçtiği yerdi.
Bugün şehrin görkemli yapılarında o dönemin zenginliği hissedilirken, arka sokaklarında sömürgeciliğin bıraktığı gölgeleri de sezersin. Çünkü her ihtişamın ardında görünmeyen hikâyeler vardır.
Belém Tower ve Jerónimos Monastery sadece tarihi yapılar değildir; onlar Portekiz’in “dünyayı keşfetme” arzusunun taşlara işlenmiş halidir.
Ama bazen insan düşünmeden edemez:
Dünyayı keşfederken insan kendi iç dünyasını ne kadar keşfedebildi?
Lizbon’un en derin duygusu ise “saudade”dir…
Tam olarak çevrilemeyen bir kelimedir bu.
Özlem, eksiklik, geçmişe duyulan derin hasret, geri gelmeyeceğini bildiğin bir şeyi kalbinde taşımak gibi…
Ve işte Fado tam da bu duygunun sesidir.