Tarlada izi olanın harmanda sözü olur

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Tarlada izi olanın harmanda sözü olur. Aslında bu sadece bir temenni değildir; gerçek durumu da yansıtır. Oysa insanlar genelde emeklerinin ödüllendirilmesi konusunda umutsuzlar. Konuya dair adaletsizliğin varlığını inkar edemesek de bu tatsız gerçeği tembelliğin gerekçesi olarak kabullenemeyiz. Her koşulda övülmesi gereken çalışmaktır.

Bir işe başlayınca, başta zor gelebilir. Belki ne yapacağını bilemezsin, elin ayağın birbirine dolaşabilir. Bazen yanlış yaparsın, bazen de aynı şeyi tekrar etmekten sıkılırsın. Ama uğraştıkça öğrenirsin. Her deneme seni bir adım daha öne taşır. Fark etmeden ilerlersin. O gün yaptığın küçük bir şey, ertesi gün başka bir şeyi kolaylaştırır. İlk başta ayrı ayrı görünen parçalar zamanla birleşir. Hayatın pek çok alanında işler böyle ilerler. Küçük adımlar üst üste gelir. İlk başta fark edilmez. Çoğu zaman “Hasiç ilerlemiyor” duygusu egemen olur. İnsan yaptığı şeyi küçümser, yeterli bulmaz. Oysa bir süre sonra tablo değişir. Nicel birikim, bir noktada nitel sıçramaya dönüşür. Gözle görülmeyen çaba, görünür hale gelir. Aynı işi daha kısa sürede yaparsın; üstelik daha az hatayla…

Güzel bir anonim sözdür: Bir günde olmaz ama bir gün mutlaka olur. Emek, karşılığını gecikmeli de olsa verir. İnsan çoğu zaman o eşiğe yaklaştığını fark etmez. Tam bırakacakken ilerleme başlar. Hep dendiği gibi, günün en karanlık saati şafağa en yakın olandır.

Şimdilerde herkes hızlı sonuç istiyor. Hemen olsun, çabuk olsun… Hayat ise öyle işlemiyor. Bir şeyin oturması zaman alır. Biraz sabır ister. Acele eden çoğu zaman yarı yolda kalır. Çünkü işin zor kısmına gelince bırakır. Dayanan, devam eden, vazgeçmeyen öne geçer. Konfüçyüs ne güzel söylemiş: “Uçamıyorsan koş, koşamıyorsan yürü, yürüyemiyorsan sürün; ama ne yaparsan yap ilerlemeye devam et.”

Elbette bu süreçte yorulmak da var, sıkılmak da… Bazen “Boşuna mı uğraşıyorum?” diye düşünürsün. Etrafındaki insanların daha hızlı ilerlediğini sanırsın. Değişmeyen gerçek şudur: Çabaların asla kaybolmaz. İnsan yaptıkça öğrenir, öğrendikçe kendine güveni artar. Ve bu güvendir onu ayakta tutan.

Toplumlar için de durum aynı… Üreten ayakta kalır. Bir şey ortaya koymadan ilerlemek mümkün değildir. İş yapmak, sorumluluk almak, katkı sunmak… Bunları çoğaltanın sözü de değerlenir.

Üretim, sadece sonuç değil, aynı zamanda bir süreçtir. Ve bu süreç hayata dairdir. Bir yanda çalışmak bir yanda yaşamak var zannetmek yanılgıdır. Bunu bu şekilde algılayıp emek sürecini kucaklayan toplumlar daha dayanıklıdır. Çalışmanın en büyük ödülü çalışanın kendisini de dönüştürmesi ve daha sağlıklı yapmasıdır. Bu hem çalışan toplumlar, hem de çalışan bireyler için geçerlidir.

Çalışan insan güçlenir. Bugünün zorluklarının karşısında, emek emek örülmüş geçmişine yaslanır. Ne yapacağını bilir. Zorlanınca dağılmaz. Kendi ayaklarının üstünde durmayı öğrenmiştir. Bir işi yapabildiğini gördükçe, başka işlere de girer. Güç dediğimiz şey de biraz buradan gelir.

Hayatta en çok, yaptıkların kalır. Lafının bir ağırlığı olsun istiyorsan, önce bir şey ortaya koyman gerekir. Harmanda söz söylemek isteyenin yolu belli: Önce tarlaya girmek.

PROF. DR. SEHER CESUR KILIÇASLAN – İSTANBUL AREL ÜNİVERSİTESİ