Ne olacak bu memleketin hali?

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

Bu soru, sanki yıllardır aynı masanın etrafında dolaşan bir misafir gibi. Dolmuşta bir çocuğun ağlamasına karışır, iş yerinde çayın buharına siner, haberlerin gürültüsünde yankılanır. Herkes birbirine sorarda, cevabı nedense hep ufuk çizgisinin ötesinde ararız.

Aslında memleket dediğimiz şey, sandığımız gibi bizden ayrı bir coğrafya değil; bizim içimizde akıp duran küçük nehirlerden oluşan büyük bir deltadır. Devletin kararları kadar, bireyin iç dünyasındaki dalgalanmalarla şekillenir. Birimizin niyeti, diğerimizin sesine karışır; birimizin özeni, başka birinin utancını ya da cesaretini tetikler.

Arkadaşlarımdan biri, bir dönem sahilde gönüllü çöp toplama görevi üstlendiğinden bahsetmişti. Büyük bir idealin peşinde olduğu için değil; içinden öyle geldiği için… Eğilip kaldırarak büyük poşetlere doldurmuş yerlere düşünülmeden atılan çöpleri… İzleyenler önce sessiz kalmış; sonrasında merakla yanlarına yaklaşanlar olmuş. Bir kıvılcımın bir anda meşaleye dönüşmesi gibi… Küçük bir hareket, farkına bile varmadan bir kümeye dönüşmüş.

Bu bana şunu hatırlattı: Toplum, aslında bireyin içinde saklıdır. Birimizin iyi yaptığı iş, başka birinin omzunu hafifletir. Birimizin hoyratlığı, başkasının içine sessiz bir gölge düşürür. Birimizin titizliği, etraftaki insanların çıtasını fark edilmeden yukarı taşır.

Nörobilim buna “kolektif bilinç alanı” der; ben ise buna insanlığın birbirine görünmez iplerle bağlı hâli diyorum. İçimizden ne akıyorsa, bir yerlerde mutlaka yankı bulur.

Bu yüzden memleketi konuşurken unuttuğumuz şey çok basit: Birey neyse, toplum da odur. Toplum neyse, yönetenler de oradan doğar.

Dışarıdaki düzenin sağlam olmasını istiyorsak, içimizdeki küçük ahengi görmezden gelemeyiz.

İşi iyi yapmak,

Söze sadık kalmak,

Özen göstermek,

Niyetini temiz tutmak…

Bunlar yalnızca kişisel faziletler değil; toplumsal iklimi değiştiren, sessiz ama güçlü dokunuşlar. Çünkü her gün, farkında olmadan, küçük küçük akıttığımız şeyler birbirine eklenir ve sonunda memleketin havasını belirler. Belki de aradığımız yanıt sandığımızdan çok daha mütevazı: İç düzenini onaran insan, yaşadığı yere de görünmez bir hafiflik taşır. Çünkü insanın içinde kurulan o sessiz sükûnet, dışarıda da bir yerlerde yankı bulur; tıpkı bir kuyunun dibine düşen damlanın etrafa yaydığı halka gibi…

Abartılı sözlere ihtiyaç yok; hakikat çoğu zaman alçak sesle konuşur. Ne bağırır ne gösteriş ister. Yalnızca var olur. Toplum dediğimiz şey, birbirine dokunan hayatların ortak akışıdır. Akış bulanırsa nefesimiz daralır; akış berraksa, yaşadığımız yer de ferahlar. Çünkü memleket dediğin soyut bir kelime değil; memleket sensin, memleket benim.

Kırıldığımız her küçük yer, başkalarının büyük yaralarını tetikleyebilir; tıpkı bir kumaşın tek ilmeğindeki çözülmenin tüm dokuyu gevşetmesi gibi. Bu yüzden mesele “ne olacak bu memleketin hâli?” sorusundan çok, “ben kendi içimden nasıl bir hava üflüyorum?” sorusudur. Zira içi temizlenen insanın yaşadığı yer de yavaşça aydınlanır.

SEVGİ YILMAZ

Ne Olacak Bu Memleketin Hali

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News