İnsanlara hangi gözle bakıyoruz?

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

İnsanlara hangi gözle bakıyoruz?Sen,ben,o… Bazen bir insan hakkında çok şey öğrenmek için onunla uzun uzun konuşmaya gerek yoktur. Sadece ona nasıl baktığımıza dikkat etmek yeterlidir. Çünkü karşımızdaki insanı yalnızca gözlerimizle değil, içimizde taşıdığımız duygularla da görürüz.

Bir gün otobüste pencere kenarında oturuyordum. Karşımda yaşlı bir adam oturuyordu. Elleri biraz titriyordu. Ayağa kalkmak istediğinde birkaç saniye durup kendini toparladı. Yanında oturan genç bunu fark etti ve hemen ayağa kalkarak yerini verdi.

— Buyurun amca.

Yaşlı adam gülümsedi.

— Sağ ol evladım. Bacaklarım artık eskisi gibi değil.

Genç ise çok sade bir cevap verdi:

— Önemli değil amca. Ben de bir gün sizin yaşınıza geleceğim.

Bu cümle beni uzun süre düşündürdü.

Çünkü o genç, yaşlı adamın yalnızca güçsüzlüğünü görmemişti. Onun yüzünde kendi geleceğini de görebilmişti.

Aynı insana bakıyoruz, ama hepimiz aynı şeyi görmüyoruz.

Kimi yaşlı bir insan gördüğünde onun yavaş yürümesine, ellerinin titremesine, eskisi kadar güçlü olmamasına dikkat eder. Bir başkası ise onun yıllar boyunca yürüdüğü yolları, verdiği mücadeleleri, taşıdığı hayatı düşünür.

Kimi susan bir insanı soğuk ve ilgisiz olarak görür. Bir başkası ise kendi kendine sorar: “Acaba bu insanın içinde söyleyemediği ne var?”

Kimi öfkeli konuşan bir kadını “zor biri” olarak tanımlar. Bir başkası onun belki de uzun zamandır yorulduğunu, kimseye anlatamadığı bir derdi olduğunu düşünür.

Kimi hata yapan bir insanı yalnızca yaptığı hatayla hatırlar. Bir başkası ise o insanın hatasından sonra duyduğu pişmanlığı görür.

Aslında insanları birbirinden ayıran şey bazen ne kadar iyi oldukları değil, ne kadar derin görebildikleridir.

Çünkü kusur bulmak kolaydır.

Bir insanın hatasını görmek kolaydır. Zayıf yönünü söylemek kolaydır. Görünüşünü eleştirmek, davranışını yargılamak, tek bir sözüne bakarak onun hakkında karar vermek de kolaydır.

Zor olan ise insanın görünmeyen tarafını görebilmektir.

Sessizliğinin ardındaki acıyı hissedebilmektir.

Sertliğinin altında saklanan kırılganlığı anlayabilmektir.

Gülümsemesinin ardında gizlenen hüznü fark edebilmektir.

Bazen bir insanın size karşı davranışı onun nasıl biri olduğunu değil, o anda neler yaşadığını gösterir.

Bunu anlayabilmek için ise hüküm vermeden önce biraz durmak gerekir.

Hepimizin kimseye göstermediği bir tarafı vardır. Sözcüklere dökemediğimiz yaralarımız, kimseye anlatamadığımız yorgunluklarımız vardır. Öyle gecelerimiz olur ki sabah herkesin karşısına hiçbir şey olmamış gibi çıkarız.

Bu yüzden karşımızdaki insan hakkında bildiğimizi düşündüğümüz şey, aslında onun hayatının bize gösterdiği küçücük bir parçadan ibarettir.

Biz hiç kimsenin bütün hikâyesini bilmiyoruz.

Belki de bu yüzden insanlara biraz daha yumuşak bakmalıyız.

Bir insanın geç kalmasını sorumsuzluk olarak değerlendirmeden önce o gün neler yaşadığını düşünmek gerekir.

Birinin susmasını kibir olarak görmeden önce belki de konuşacak gücü olmadığını düşünmek gerekir.

Birinin yaptığı bir hata yüzünden onu tamamen hayatımızdan çıkarmadan önce, bize kaç kez iyilik yaptığını hatırlamak gerekir.

Çünkü hiç kimse yalnızca bir hatadan ibaret değildir.

Hiç kimse yalnızca geçmişinden ibaret değildir.

Hiç kimse yalnızca görünüşünden ibaret değildir.

Hiç kimse yalnızca kayıpları, korkuları ve zayıflıklarıyla ölçülemez.

İnsan bütündür.

Onun iyiliği de vardır, hatası da. Gücü de vardır, zayıflığı da. Gülüşü de vardır, gözyaşları da. Bazen çıktığı zirveler, bazen de kimseye anlatmadan geçtiği uçurumlar vardır.

Biz ise çoğu zaman onun bütün hayatını değil, yalnızca bir anını görerek karar veririz.

Belki de en büyük haksızlıklardan biri budur.

Bir insanı hayatının en kötü anıyla tanımak.

Oysa o insanın hayatında ne kadar güzel anlar, ne kadar mücadele ve ne kadar sessiz fedakârlık olduğunu bilmiyoruz.

Bazen karşımızdaki insanın kendisinde bile göremediği bir güzelliği biz görebiliriz.

Tek bir cümleyle ona bunu hissettirebiliriz.

“Sen çok güçlüsün” demek, bazen bir insanın günlerdir duymaya ihtiyaç duyduğu cümledir.

“Ben yanındayım” demek, bazen uzun nasihatlerden çok daha değerlidir.

“Seni anlıyorum” demek ise insanın içinde yıllardır kapalı duran bir kapıyı aralayabilir.

Çünkü her insan görülmek ister.

Ama yalnızca yüzünün değil, içinin de görülmesini ister.

Aslında sevgi de, merhamet de, insanlık da biraz bununla ilgilidir.

Bir insanın herkes tarafından görülen tarafına değil, kimsenin fark etmediği tarafına da dikkat edebilmek…

Belki de dünyayı değiştirmek için her zaman büyük işler yapmak gerekmiyor.

Bazen bir insan hakkındaki düşüncemizi değiştirmek yeterlidir.

Bazen onu yargılamamak yeterlidir.

Bazen de yalnızca iyi tarafını görmek ve bunu ona hissettirmek yeterlidir.

Çünkü insan nasıl bakarsa, biraz da öyle görür.

İçi öfkeyle dolu olan her yerde suçlu arar.

İçinde korku taşıyan her yerde tehlike görür.

Merhametli insan ise en sert görünen kişide bile bir sebep arar.

Kalbi aydınlık olan insan, karanlığın içinde bile bir ışık bulur.

Belki de bu yüzden insanlara bakışımız, aslında onlar hakkında olduğundan çok bizim hakkımızda konuşur.

Siz bir insanda ilk olarak ne görüyorsunuz?

Eksikliğini mi, yoksa güzelliğini mi?

Hatasını mı, yoksa iyiliğini mi?

Sessizliğini mi, yoksa söyleyemediği sözleri mi?

Yıkılışını mı, yoksa yeniden ayağa kalkma çabasını mı?

Bu soruların cevabı, nasıl bir insan olduğumuzu da gösterir.

O halde bugünden itibaren insanlara biraz daha farklı bakalım.

Aceleyle hüküm vermeyelim.

Bir insanı yalnızca tek bir özelliğine göre değerlendirmeyelim.

Çünkü bazen en güzel insanlar, hayatın en ağır sınavlarından geçerek sertleşir.

Bazen en çok gülümseyenlerin kalbi en çok ağlar.

Bazen en sessiz görünenlerin içinde en büyük savaş yaşanır.

Ve bazen “hiçbir şey hissetmiyor” sandığımız bir insanın geceleri herkesten daha fazla düşündüğünü bilmeyiz.

Unutmayalım…

Biz insanların hayatına misafir olarak giriyoruz. Onların geçmişini, yaralarını, korkularını ve kayıplarını tam olarak bilmeden onlar hakkında hüküm veriyoruz.

Oysa biraz anlayışlı olmaktan hiçbir şey kaybetmeyiz.

Belki de hiç beklemediğimiz bir anda bir insanın hayatında güzel bir iz bırakırız.

Ve yıllar sonra o insan bizi hatırladığında söylediğimiz sözleri değil, bizim yanında ona nasıl hissettirdiğimizi hatırlar.

Çünkü insan birçok şeyi unutur.

Kimin ne söylediğini, ne giydiğini, nerede durduğunu, hangi kelimeyi kullandığını zamanla hatırlamayabilir.

Ama bir insanın yanında kendini nasıl hissettiğini unutmak kolay değildir.

Bu yüzden insanlara öyle bakalım ki bizim bakışımız onların yaralarını daha da derinleştirmesin.

Öyle konuşalım ki sözlerimiz bir yük olmasın.

Öyle davranalım ki karşımızdaki insan bu dünyada hâlâ iyi insanların olduğuna inanabilsin.

Çünkü belki de hayatımızın en büyük anlamı birinin yolunu değiştirmek değildir.

Bazen yalnızca onun yolunda küçük bir ışık olmaktır.

Ve belki de insanın güzelliği dünyaya nasıl baktığında değil, dünyaya bakarken içinde ne taşıdığındadır.

Çünkü insanın gözleri yalnızca karşısındakini göstermez.

Bazen onun kalbini de gösterir.

Peki siz dünyaya hangi renkle bakıyorsunuz?