Türk olmak…

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Bayraksız direğim, ezansız minarem, Kâfir yaman etti, olmadı çarem… Susmakta şimdi Kars, Erzurum, Ardahan ki her biri eski ciğerparem.

Ben Ahıska’yım, ellerin hasıyım, Orta Asya çöllerinde sürgünler sevdasıyım! Tütmeyen ocaklarda elleri koynunda, Binlerce ananın kara yasıyım.

Yıl 1941….

Binlerce eli silah tutan Ahıskalı, Sovyetler tarafından Almanlarla savaşmak üzere askere alınmıştı. Ve Ahıska’nın köylerinde sadece yaşlı, kadın ve çocuklar kaldı. Benim dedem Pehlivan da cepheye götürülmüştü. İtiraz etme şansınız yoktu zira gitmeyene kurşun, ailesine ise vatan haini damgası söz konusuydu. Ahıskalı Türklerin ise vatan dedikleri bir Ahıska’sı kalmıştı ve mücadeleleri bu Aziz Vatan parçası içindi. Fakat en acısı neydi biliyor musunuz? Tüm erkeklerin savaşta olduğu dönemde köylerde kalan yaşlı, kadın, çocuklar ve yaralanıp köylerine dönen Ahıskalı Türk gazi erkekleri demir yolu inşaatında çalıştırıldı. Benim dedem de bunların içindeydi. Cepheden ağır yaralı döndü köyüne.

Biz millet olarak her türlü belaya faciaya her zaman göğüs germiş insanlarız, gam yemeyiz… Fakat en acı facia da işte bu demir yoluydu. Yıl 1944 14 Kasım gecesi… Tüm 220 Ahıska köyüne eşzamanlı olarak baskın düzenlendi. Gecenin ayazından daha keskin bir sesle “Yakında buralara Almanlar gelecek, can güvenliğiniz yoktur, sizi bir haftalığına güvenli bölgeye sevk edeceğiz” diye insanlara yalanlar söyleyerek evlerinden çıkardılar. Durumu fark edip karşı koyanlar darbedildi, diğerleri ise çaresizlikten boyun eğmek zorundaydı. Çünkü mücadele edecek, edebilecek herkes cephedeydi. Tüm köylerden toplanan Türkler bir istasyona getirildi ve varınca anladılar ki senelerce inşa ettikleri demir yolu aslında kendi elleriyle inşa ettikleri sürgün yolu olacaktı.

Türkiye sınırındaki kalan Türkleri bölgeden temizleme programı aslında yıllar önce yapılmıştı. Sadece fırsat kolluyordu Sovyetler Birliği ve bizzat Stalin ile Beria. Hayvan vagonlarında ışık yok, ısınacak tek bir şey yoktu. Bir aylık bir yol. İlk durak Can Azerbaycan’dı. Dönemin Azerbaycan yönetimi her ne kadar da Ahıskalı Türklerin Azerbaycan’da kalmaları için talepte bulunsa da maalesef Stalin tarafından kabul görmedi. Çünkü planlarda Ahıskalıları dağıtmak, onlara Türklüğü unutturmak ve asimile etmek vardı. Ve trenler yoluna devam etti. Sibirya’nın dağlarından, onların daha önce görmedikleri soğuk iklimlerden. Vagonlarda soğuktan ve açlıktan ölenler, çocuklar, kadınlar, yaşlılar. Hani insan ister ya ciğerparesini defnetmek, mezar başında ağlamak. İşte onlarda o imkan yoktu. Sovyet askerleri tren her durduğunda vagonlara girip ölenleri dışarı atıyordu. Binlerce insanların ne bir mezarı ne de bir mezar taşı olmadı. Kadınlar, erkeklerin de vagonda olduğundan ihtiyaçlarını göremediği için edebinden vefat ediyordu sürgünün ilk günlerinde. Bir önceki yazımda dediğim gibi bu bir sürgün değildi, bu bir soykırımdı. Bu insanlar, Ahıskalı Türkler, Türk olmanın bedelini ödüyorlardı. Ama hiç yılmadılar, hiç vazgeçmediler….

Dünya Ahıskalı Türkler Birliği Başkanı sayın Ziyatdin Kassanov Bey’in de dediği gibi,

“Bugün her ne kadar herkes Ahıskalıların binlerce ölümünü sürgün esnasında olduğunu var saysa da bilmezler ki Ahıskalıların en çok öldüğü dönem sürgünden hemen sonra, sürgün edildikleri yerlerde olmuştur”.

Bugünkü yazımı bu sözlerle noktalamak istiyorum. Bir sonraki yazımızda siz değerli okuyucularımızla sürgün sonrasını paylaşmak üzere….

OYUNCU – YAPIMCI FATİH OSMANLI