Ben senin evine gelmek istiyorum…

BEĞENDİM

ABONE OL

News

Ben senin evine gelmek istiyorum… Bu gece yine sana gelmek istiyorum. Her şeyi geride bırakıp, hiçbir şeyi düşünmeden, kimseye bir açıklama yapmak zorunda kalmadan… Sadece sana, senin yaşadığın yere, belki de kendimi ilk kez bu kadar güvende hissedeceğim o sessizliğe gelmek istiyorum.

Biliyorum, sen yalnız yaşıyorsun. Belki evinde her şey kendi düzenindedir. Akşamları kapını kapatıp kendi sessizliğine çekiliyorsundur. Bir kahve yapıyor, günün yorgunluğunu geride bırakıyor, belki bir kitap okuyor ya da hiçbir şey yapmadan oturuyorsundur. Ben ise bazen bütün günün, bütün hayatın yükünü omuzlarımda taşıyarak geceye ulaşıyorum. Ve nedense aklıma hep senin evin geliyor.

İnsan bazen bir eve değil, o evde hissedeceği huzura gitmek ister. Bir kapıdan içeri girdiğinde dışarıdaki bütün gürültünün geride kalmasını… Kimsenin kendisinden bir şey beklememesini, hiçbir şeyi yetiştirmek zorunda olmamayı, güçlü görünmek için çabalamamayı… Sadece oturmayı, susmayı, nefes almayı ister.

Ben senin evine gelmek istiyorum. Belki kapıyı açarsın, belki şaşırırsın. Belki de yüzüme bakıp hiçbir şey sormadan içeri alırsın. Ayakkabılarımı çıkarıp bir kenara bırakırım. Evinin sessizliğine karışırım. Belki bir koltuğa oturur, uzun süre konuşmam. Sen de bana neden geldiğimi sormazsın. Çünkü bazen insanın geliş sebebi, anlatabileceği bir olay değil; artık dayanmakta zorlandığı bir yorgunluktur.

Sana anlatacak çok şeyim var aslında. Ama hepsini anlatmak istemiyorum. Bazı yorgunlukların hikâyesi uzundur; anlatmaya başladığında insan yeniden yaşar. Bazı kırgınlıklar vardır, dile geldiğinde daha çok acıtır. Ben belki de bu yüzden yalnızca yanında olmak istiyorum. Bir süreliğine hayatın benden istediklerini unutmak, kim olduğumu, neleri başarmam gerektiğini, kimin için güçlü durduğumu düşünmemek…

Bazen insanın kendi hayatında kendisine ayıracak bir köşesi bile kalmıyor. Herkesin bir beklentisi, her günün bir sorumluluğu, her yarının başka bir telaşı var. İnsan bütün bunların arasında kendisini nereye bırakacağını bilemiyor. Ben de bazen kendime bir sığınak arıyorum. Bir yer değil yalnızca; bir insan, bir ses, bir bakış, belki de hiçbir şey sormadan yanında durabilen biri…

Acaba senin yanında böyle olabilir miyim? Her zaman güçlü olmak zorunda kalmadan, kendimi toparlamaya çalışmadan, içimdeki karmaşayı saklamadan… Bir akşam gelip hiçbir şey anlatmadan otursam, bundan rahatsız olur musun? Sessizliğimi yanlış anlar mısın? Yoksa insanın bazen yalnızca birinin yanında bulunmaya ihtiyaç duyabileceğini bilir misin?

Bilmiyorum… Belki de bunların hepsi benim içimde kurduğum bir sahne. Belki senin evinde her şey benim hayal ettiğim kadar huzurlu değildir. Belki sen de kendi hayatının yorgunluklarıyla uğraşıyorsundur. Belki kapını çalsam, benim içimde büyüttüğüm o duyguyu sen hiç anlamayacaksın. Ama insan bazen gerçeğini bilmediği bir ihtimale bile tutunabiliyor.

En çok da bunu merak ediyorum: Acaba sen hiç beni düşünüyor musun? Bir akşam sessizliğin içinde aklına geliyor muyum? Benim de bir gün çıkıp kapını çalabileceğimi, bütün mesafeleri bir kenara bırakıp sana gelebileceğimi hayal ediyor musun? Yoksa bu yolculuk yalnızca benim içimde mi yaşanıyor?

Bazen bir insanı özlemek, onunla konuşmayı istemekten çok daha fazlasıdır. Onun hayatında bir yerinin olup olmadığını bilmek, varlığının fark edilmesini istemek, bir gün ansızın kapısına gittiğinde yabancı gibi karşılanmayacağını ummaktır. Ben de belki senin hayatında böyle bir yerim olsun istiyorum. Büyük sözler, büyük vaatler değil… Sadece geldiğimde kapının bana da açılabileceğini bilmek.

Belki bir gün gerçekten gelirim. Hiçbir şeyi hesaplamadan, hiçbir şeyi açıklamadan… Yanına oturur, bir süre pencereden dışarı bakarım. Sen bir şeyler anlatırsın, ben dinlerim. Belki güleriz, belki susarız. Belki de o akşam hiçbir özel şey yaşanmaz. Ama ben eve dönerken içimde uzun zamandır hissetmediğim bir hafiflik taşırım.

Çünkü bazen insanın ihtiyacı olan şey, hayatının değişmesi değildir. Hayatın içinde biraz dinlenebilmektir. Birinin yanında kendini eksik, yetersiz ya da yorgun hissetmemek… Bir süreliğine hiçbir rol üstlenmeden, yalnızca kendisi olarak var olabilmek…

Ben senin evine gelmek istiyorum. Belki de aslında senin evine değil, senin yanında olabileceğimi düşündüğüm o hâlime gitmek istiyorum. Her şeyi taşımak zorunda olmayan, her sorunun cevabını bulmaya çalışmayan, kimseye yetişmek için kendisini tüketmeyen o hâlime…

Bu gece yine seni düşünüyorum. Belki sen uyuyorsun, belki kendi sessizliğinde bir şeylerle meşgulsün. Ben ise zihnimde yolları geçiyor, kapının önünde duruyor, içeri girdiğimi hayal ediyorum. Gerçekte atamadığım adımları içimde tekrar tekrar atıyorum.

Ve kendime soruyorum: İnsan bir yere sığınmak isterken aslında ne arar? Bir ev mi, bir insan mı, yoksa kendisini yormayan bir hayatın ihtimalini mi?

Belki cevabı bilmiyorum. Bildiğim tek şey, bu gece bütün yolların içimde senin evine çıkması… Ben senin evine gelmek istiyorum. Çünkü bazen insan birinin yanında yalnızca bulunmak değil, biraz olsun hayata yeniden tutunmak ister.