Sanki huzurun kendisisin…

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Sanki huzurun kendisisin… Gece yine çökmüş içime… Herkes kendi uykusuna çekilmiş, şehir susmuş, sokaklar sessizliğe bürünmüş. Bense yine aynı yerdeyim; aklım sende, kalbim sana doğru uzanan yolların birinde. Bazen insanın birine duyduğu özlem, kilometrelerle ölçülemeyecek kadar büyür. Ne uzaklıkla azalır ne de zamanla diner. Aksine, insan sustukça içinde daha çok konuşur.

Bu gece sana gelmek istiyorum. Ne bir açıklama yapmak ne de geçmişi anlatmak… Sadece yanında olmak istiyorum. Kapını çalmak, beni görünce yüzünde belirecek o ifadeyi görmek, hiçbir şey sormadan beni içeri almanı beklemek istiyorum. Belki de tek istediğim, bir süreliğine dünyanın bütün ağırlığını kapının dışında bırakabilmek.

Bazen düşünüyorum; insan neden bir başka insanda dinlenmek ister? Neden bazı sesler, bazı bakışlar, bazı varlıklar insana evinden daha güvenli gelir? Belki de huzur, dört duvardan ibaret değildir. Belki huzur, insanın kendisini anlatmak zorunda kalmadığı bir yerdir. Birinin yanında güçlü görünmeye çalışmadığı, kırgınlığını saklamadığı, suskunluğunun bile anlaşıldığı bir yer…

Sen benim için biraz da böylesin. Sanki huzurun kendisisin. Yanında bütün soruların cevabını bulacağımı düşünmüyorum. Belki hiçbir şey değişmeyecek, hayat yine aynı hayat olacak. Ama insan bazen çözüm aramaz; yalnızca bir süreliğine yorulmamayı ister. Birinin yanında nefes almak, içindeki gürültüyü susturmak, kendisi olabilmek ister.

Sana gelmek istiyorum… Bütün yolları, bütün mesafeleri, bütün imkânsızlıkları bir kenara bırakıp. Ne kimseye bir şey açıklamak ne de neden böyle hissettiğimi anlatmak istiyorum. Sadece başımı bir yere yaslayıp susmak… İçimde biriktirdiğim bütün cümleleri, söyleyemediklerimi, yarım kalan hayallerimi bir süreliğine unutmak istiyorum.

Biliyor musun, bazen insanın en büyük arzusu sevilmek bile değildir. Birinin yanında kendini güvende hissetmektir. Giderken arkasından bakılacağını, sustuğunda merak edileceğini, yorulduğunda anlaşılacağını bilmektir. Çünkü insan her zaman güçlü olmak zorunda kalınca, bir süre sonra kendi yorgunluğuna bile yabancılaşır.

Ben de bazen yoruluyorum. Her şeyi taşımaktan, her şeye yetişmeye çalışmaktan, herkesin karşısında dimdik durmaktan… Kimseye belli etmediğim, kimseye anlatmadığım yanlarım var. İçimde sessizce büyüyen bir özlem, bir eksiklik, bir yere ait olma isteği var. Belki de bu yüzden geceleri sana gelmeyi düşünüyorum. Çünkü gece, insanın kendine bile itiraf edemediği duyguları ortaya çıkarıyor.

Sana gelsem, beni nasıl karşılarsın? Şaşırır mısın, yoksa içinden geçenleri gözlerinle mi anlatırsın? Bir şey sorar mısın, yoksa suskunluğumdan her şeyi anlar mısın? Bilmiyorum. Belki de en çok bilmediğim şeyleri merak ediyorum. Acaba sen de hiç beni düşünüyor musun? Bir gece ansızın aklına düşüyor muyum? Hiç benim de sana gelmek isteyebileceğimi hissediyor musun?

Bazen bir insanın hayatında olmakla, onun kalbinde bir yer edinmek arasında büyük bir fark vardır. İnsan bunu bilmek ister ama sormaya cesaret edemez. Çünkü bazı soruların cevabından değil, cevapsız kalmasından korkar. Ben de belki bu yüzden susuyorum. İçimde büyüyen özlemi kelimelere döksem, karşılığında ne bulacağımı bilmiyorum.

Yine de bu gece sana gelmek istiyorum. Bir beklentiyle değil, bir hesapla hiç değil. Sadece içimdeki yorgunluğu senin sessizliğine bırakmak istiyorum. Belki bir fincan kahve, belki uzun bir sessizlik, belki de hiçbir şey konuşmadan aynı odada oturmak… Bazen insanın ihtiyacı olan tek şey, varlığının bir başkasına yük olmadığını hissetmektir.

Belki de sen benim için ulaşamadığım bir huzurun adısın. Belki seni değil, senin yanında olabileceğimi düşündüğüm hâlimi özlüyorum. Daha az yorulan, daha az düşünen, kendini savunmak zorunda kalmayan, içinden geldiği gibi gülebilen o hâlimi… İnsan bazen birini özlerken, onun yanında olabileceği kendisini de özler.

Gece ilerliyor. Saatler değişiyor, şehir uyuyor, ama içimdeki yolculuk bitmiyor. Sana doğru uzanan yolları zihnimde tekrar tekrar geçiyorum. Belki hiçbir zaman o kapıyı çalmayacağım. Belki bu özlem, söylenmemiş cümlelerim gibi içimde kalacak. Ama bilmeni isterdim: Bir insanın varlığı, bazen yanında olmadığı hâlde bile başka bir insana iyi gelebilir.

Ve ben bu gece yine seni düşünüyorum. Çünkü bazı insanlar bir yere benzemez; insanın içinde bir yere dönüşür. Sen de benim içimde, adını koyamadığım bir sükûnet gibisin. Sanki huzurun kendisisin…